Nasıl anlatılır bilmiyorum. Özledim yazıyorum, kuru kalıyor sanki. Sadece özledim demek bir şey ifade etmiyor. Çok özledim yazayım diyorum sonra bir bakıyorum çok bile az kalmış. Anlatamıyorum içimdeki özlemi. Sana neden özlem duyduğumu. İfade etmekte zorlanıyorum duygularımı. Zaten anlatsamda anlamazsın biliyorum, umursamazsın. Ama ben dayanamıyorum artık. Sustuklarım içimi parçalıyor, her biri bir diken olup batıyor kalbime. Yine de susmaya devam ediyorum. Karşına çıkıp demek istiyorum ki ; ”Sen sevdiğim adam, beni hiç sevmeyenim. Öyle çok özledim ki kelimelerim yetmiyor. İçim düğümleniyor, midemde kelebek yerine kirpiler oynaşıyor. Biliyorum sen hiç özlemedin, aklına dahi gelmiyorum. BİLİYORUM. Ama kalbime bir türlü söz geçiremiyorum işte. Beni ara da sırada düşünsen dünyanın en mutlusu ben olurdum belki. Senin tarafından özlenilmek nasıl bir şey hiç bilmiyorum. Tek bildiğim ben seni çok özledim, her şeyini. Bakışlarını… Gülüşünü… Ses tonunu… Hiç bilmediğim o kokunu… Her şeyini özledim.” Ama diyemiyorum işte. Yine susuyorum, yine.

(Kaynak: kaybolmuus)